Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

H απειλή της διχοτόμησης



Μεγάλο μέρος του πολιτικού κόσμου εκφοβίζει τον λαό, ότι η διακοπή των
διακοινοτικών συνομιλιών θα οδηγήσει την Κύπρο σε πλήρη διχοτόμηση.
Η εκτίμηση αυτή είναι λανθασμένη και προφανώς προέρχεται από ελλιπή
μελέτη και γνώση της τουρκικής στρατηγικής και των ιστορικών γεγονότων
που την επαληθεύουν. Η Τουρκία δεν στοχεύει σε πλήρη διχοτόμηση αλλά
στον έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Εκτιμά ότι η μεγάλης σημασίας
γεωπολιτική αξία της νήσου θα ενισχύσει την ασφάλεια της Μικρασιατικής
χερσονήσου και την επέκταση της ναυτικής ισχύος και επιρροής της
Τουρκίας στην Αν. Μεσόγειο και πέραν αυτής. Επιβουλεύεται την Κύπρο ως
ζωτικό χώρο επέκτασής της.

Πώς τεκμηριώνεται αυτή η θέση;
(1) Από τους στρατηγικούς σχεδιασμούς της Άγκυρας: Εκθέσεις Νιχάτ Ερίμ,
σχέδιο επανάκτησης Κύπρου, αποφάσεις του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας
της Τουρκίας.
(2) Από τα ιστορικά γεγονότα: Εξοπλισμός των Τ/κ προ και μετά την
ανακήρυξη της ΚΔ, τουρκανταρσία, εισβολή, κατοχή, εποικισμός,
εθνοκάθαρση, αλλαγή των ελληνικών τοπωνυμίων ακόμα και στις ελεύθερες
περιοχές.

(3) Από δημοσιεύσεις και δηλώσεις προέδρων και υπουργών Εξωτερικών της
Τουρκίας, ότι η Κύπρος πρέπει να ελέγχεται από την Τουρκία για
στρατηγικούς λόγους ασφάλειάς της: Ζορλού, Γιουνές, Τσακλαγιαγκίλ,
Οζάλ, Ερντογάν, Νταβούτογλου.

4) Από το γεγονός ότι η Τουρκία, μετά την ανακήρυξη του ψευδοκράτους το
1983, συναίνεσε στη συνέχιση των διακοινοτικών συνομιλιών. Αν τελικός
στόχος της ήταν η πλήρης διχοτόμηση και δύο ξεχωριστά κράτη, τότε δεν
θα προχωρούσε στις διακοινοτικές συνομιλίες που συνεχίζονται για 37
χρόνια. Στόχος της Τουρκίας είναι ο έλεγχος ολόκληρης της Κύπρου, και
θα το επιτύγχανε αν είχε υιοθετηθεί το σχέδιο Ανάν που ήταν αποτέλεσμα
των διακοινοτικών συνομιλιών. Θα διαλυόταν η ΚΔ, θα αφοπλιζόταν και η
Τουρκία θα διατηρούσε επεμβατικά δικαιώματα σε ΟΛΗ την Κύπρο. Θα
νομιμοποιούσε, με την υπογραφή μας, τα τετελεσμένα της κατοχής και θα
τα επεξέτεινε με πρόσβαση και έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης του
ομοσπονδιακού κράτους. Ουσιαστικά, έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου.

Αυτό επιδιώκει και σήμερα με τις συνομιλίες η Τουρκία. Δεν αποδέχεται
ύπαρξη ανεξάρτητου και κυρίαρχου κράτους έναντι των νοτίων ακτών της,
ούτε την πλήρη διχοτόμηση ή δύο τελείως ανεξάρτητα κράτη στην Κύπρο,
για να μην έχουν οι Έλληνες αυτονομία και επιλογές στην ασφάλεια. Αυτό
προσκρούει στον στρατηγικό στόχο της για έλεγχο ολόκληρης της νήσου.

Οι διακοινοτικές συνομιλίες, στη πραγματικότητα, δεν διεξάγονται μεταξύ
των δύο κοινοτήτων, αφού η τ/κ κοινότητα, διοίκηση υποτελής στη Τουρκία
υπό τον στρατηγικό εξαναγκασμό των κατοχικών δυνάμεων και εποίκων,
υποστηρίζει τα συμφέροντα του τουρκικού κράτους σε βάρος του κυπριακού.
Η έλλειψη κοινών συμφερόντων δεν μπορεί να οδηγήσει σε κοινό και
βιώσιμο κράτος. Υπάρχει επιτακτική ανάγκη αναθεώρησης της στρατηγικής
μας με βάση τη γνώση της τουρκικής επεκτατικής στρατηγικής, την
κτηθείσα εμπειρία και τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα. Αν δεν το πράξουμε,
νέα δεινά αναμένουν τον Ελληνισμό της Κύπρου.

ΦΟΙΒΟΣ ΚΛΟΚΚΑΡΗΣ
Αντιστράτηγος ε.α.


 

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Οι έννοιες Κράτος, Θεσμός, Νόμος, Πατρίς, Φυλή, Έθνος, Πολίτευμα





Ο Σωκράτης στην Πλατωνική Πολιτεία και ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά δίνουν την εικόνα της απαρχής των εννοιών αυτών η οποία έχει ως εξής:
Ο άνθρωπος είναι εκ φύσεως κοινωνικό Ον, χωρίς κοινωνία πεθαίνει. Για να υπάρξει ο άνθρωπος αναγκαστικά πρέπει να υπάρξει η γέννηση του και για να υπάρξει η γένεση του αναγκαστικά έχει προηγηθεί ένωσις Ανδρός και Γυναικός. Χωρίς αυτήν την ένωση δεν υπάρχει ανθρώπινο είδος. Η πρώτη λοιπόν μορφή κοινωνίας (κοινά=πάνω από ένας) είναι η οικογένεια.
 Η ένωσις δύο δυνάμεων οι οποίες δημιουργούν μια νέα, έγκειται στην Συμπαντική Αρμονία της Γενέσεως άρα και της αέναης υπάρξεως των όντων. Η Ομοφυλοφιλία Λογίζεται ως Συμπαντική Δυσαρμονία καθόσον χωρίς γένεση επέρχεται η παύσις (=σφάλμα). Η οικογένεια όμως είναι καταδικασμένη σε παύση εάν δεν έρθει σε επαφή με άλλες για λόγους τεκνοποίησης αλλά και της αυτάρκειας, δηλαδή της αντιμετώπισης των 3 βασικών αναγκών, Τροφή, Ένδυση, Στέγη. Οι δύο λοιπόν εκ φύσεως ανάγκες (Τεκνοποίησης και Αυτάρκειας) ανάγκασαν ανθρώπους να συγκεντρώνονται σε Γαίες κατάλληλες για επιβίωση.
Αυτή η συγκέντρωση ανθρώπων ένεκα επιβιώσεως ονομάστηκε Πόλις εκ του Πολίζω (Πόλος), δηλαδή περιφέρομαι, κατοικώ γύρω από τον Άξονα. Οι επιμιξίες των κατοίκων της Πόλεως δημιούργησαν στον χρόνο άλλες δύο φυσικές έννοιες, την Φυλή (κοινό αίμα) και κατ επέκταση το Γένος.
Ο Χρόνος όμως πέρα από το κοινό αίμα δημιούργησε εκ φύσεως και κάτι άλλο κοινό, την γη στην οποία αναστήθηκε το Γένος. Αυτή την γη την ονόμασαν Γη των Πατέρων (Πατρί-ΔΑ) ή Γη του Γένους (Γηγενής). 
Ο σύνδεσμος μεταξύ Γένους-Αίματος και ΠατρίΔος δεν ήταν απλά και μόνο
επειδή πατούσαν το έδαφος αλλά αφενός διότι το έδαφος - περιβάλλον διαμορφώνει νόηση (θα το δούμε παρακάτω) και αφετέρου διότι το Γένος τρεφόταν από αυτήν την γη. Η τροφή, η οποία διαφέρει ποιοτικώς από τόπο σε τόπο, έχει αποδείξει σήμερα η Βιολογία ότι παίζει σημαντικό ρόλο στην διάπλαση Σώματος και Νου δηλαδή του Γένους το οποίο αποτυπώνεται στο DNA (σχετικά βίντεο στο τέλος).
Η κοινή συμβίωση φέρνει αναγκαστικά κοινές συνήθειες οι οποίες ονομάζονται Ήθη - Έθιμα. Αυτά τα Ήθη-Έθιμα δημιουργούν τις συγγενικές έννοιες Ήθος - Έθος - Έθνος. Αναλόγως του επιπέδου του Λογισμικού που παράλληλα έχει αναπτύξει το Γένος, ανέρχεται και η ανάλογη ποιότητα του Ήθους - Έθους - Έθνους. Τα ήθη - Έθιμα και το Ήθος - Έθος - Έθνος δημιούργησαν μια άλλη έννοια, τους Θεσμούς. Οι θεσμοί ήταν εξειδικευμένες συνήθειες (δείγματα αναπτυγμένου Πολιτισμού) όπως π.χ. η απλή τεκνοποίηση του πρωτόγονου ανθρώπου προήχθη σε συμβίωση και αυτή με την σειρά της προήχθη στον Θεσμό του Γάμου (θεά Εστία). Όταν εδώ είχαμε τον θεσμό του Γάμου δια της θεάς Εστίας, οι άλλοι λαοί στην καλύτερη των περιπτώσεων ήταν σε κατάσταση "συμβίωσης". Ακόμα και σήμερα ο θεσμός του γάμου στις περισσότερες χώρες ουσιαστικά δεν υπάρχει, στην ουσία είναι συμβίωση ντυμένη με έναν θρησκοληπτικό μανδύα.
Το Λογισμικό αναπτύσσεται ανάλογα το περιβάλλον μας ενημερώνει πάλι ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του. Παρατηρήσεις έδειχναν ότι λαοί στην βόρεια Ευρώπη που είχε ψύχος (Κέλτες π.χ.) ήταν μεν ατρόμητοι με μειωμένο Λογισμικό δε, εν πλήρη αντιστροφή με τους λαούς της ανατολής που είχαν θερμό κλίμα, είχαν αναπτύξει μεν λογισμικό αλλά ήταν ιδιαιτέρως μαλθακοί - δουλικοί, γι αυτό υπήρχε ΠαμΒασιλεία (ριστ. Πολιτ. 3. 15, 1 κα 16, 2). Τα ίδια είπε και ο Ivan Pavlov όταν πήρε το Βραβείο Νόμπελ το 1904 με την θεωρία περί Ανακλαστικών.
Το ίδιο είπε και ο σύγχρονος του Ivan Pavlov, Gustave Le Bon, στο έργο του "Ψυχολογία των Μαζών"
“Το σύνολο των κοινών χαρακτηριστικών που επιβάλλεται από το περιβάλλον και την κληρονομικότητα σε όλα τα άτομα ενός λαού, συνιστά την ψυχή αυτού του λαού. Αυτοί οι χαρακτήρες επειδή ως προς την προέλευση τους είναι κληρονομικοί είναι πολύ σταθεροί”
ο Gustave Le Bon στο έργο του επισήμανε κάποιες επιπλέον παρατηρήσεις οι οποίες ενισχύουν το περί της επίδρασης του περιβάλλοντος και του γένους:
1. "Οι μάζες είναι οξύθυμες και παρορμητικές αλλά με μεγάλες διακυμάνσεις στον βαθμό. Η διαφορά ανάμεσα σε μάζα Λατινογενή και ΑγγλοΣαξωνική είναι εκπληκτική"
2. "Ο Ναπολέων γνώριζε πολύ καλά την ψυχολογία των Γαλλικών μαζών, αλλά δεν γνώριζε αυτή των διαφορετικών φυλών. Αυτή η άγνοια τον έκανε να επιχειρήσει κατά Ισπανών και Ρώσων πολέμους που προετοίμασαν την πτώση του"

Οι Έλληνες λόγω ισορροπίας θερμού και ψυχρού ήταν και ατρόμητοι και με ισχυρό Λογισμικό. Η βάση του ισχυρού Λογισμικού των Ελλήνων είναι η μαθηματικότητα της γλώσσης. Στην Ελλάδα λόγω κλίματος και Περιβάλλοντος αναπτύχθηκε η απόλυτη μαθηματική γλώσσα η οποία είναι μοναδική εννοιολογική στον κόσμο, ενώ όλες οι άλλες ονομάζονται σημειολογικές. Δηλαδή η Ελληνική είναι η μοναδική της οποίας οι λέξεις αυτοπροσδιορίζονται, περιγράφουν τον εαυτό τους, την έννοια τους, γι αυτό και μόνο στην Ελληνική γλώσσα μπορεί να υπάρξει ποίησις... τι ποίηση μπορεί να υπάρξει σε γλώσσες σημειολογικές (στείρες);
"Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις"
Αντισθένης
"Ει θεοί διαλέγονται, τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται"
Κικέρων

Η απολύτως Μαθηματική μας Γλώσσα έδωσε την προϋπόθεση, δυνατότητα και ικανότητα, να μπορούμε να αναλύσουμε, να περιγράψουμε, να επεξεργαστούμε και να προσεγγίσουμε το κάθε τι στην Δημιουργία, ήταν δηλαδή ένα μαθηματικό εργαλείο το οποίο μας επέτρεπε να μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε και να κατανοούμε την επίσης Μαθηματική Δομή της Κοσμογονίας (Έρως).
Όλες αυτές οι Φυσικές Έννοιες δημιουργημένες από την ισχυρότατη θεά Ανάγκη, συγκεντρώνουν τις πληροφορίες τους στο DNA των κατοίκων της Πόλεως. Όσο περισσότερα έτη υπάρχει το γένος τόσο περισσότερα στοιχεία είναι καταγεγραμμένα μέσα στο DNA είτε σε εγχάρακτη είτε σε ένστικτη μορφή.
Μέχρι στιγμής είδαμε ότι οι έννοιες Οικογένεια, Πόλις, Φυλή - Γένος, Πατρίδα, Ήθη-Έθιμα, Ήθος - Έθος - Έθνος, είναι έννοιες τις οποίες δεν συνέλαβε ανθρώπινος νους αλλά ήταν δημιουργήματα της Νομοτέλειας της Φύσεως - θεάς Ανάγκης κατά την Μυθολογία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Φύσις είναι δυνατότερη από εμάς, και όταν παραβούμε Φυσικούς κανόνες και Νόμους η Φύσις εκδικείται δια της Νεμέσεως.
Η κοινωνία είχε πρωταρχικό σκοπό την τεκνοποίηση και την αυτάρκεια. Την κατάσταση αυτήν ο Αριστοτέλης τα ονομάζει ΖΗΝ. Όταν λύθηκε το πρόβλημα του ΖΗΝ και η κοινωνία είχε τα απαραίτητα, σε συνδυασμό με το Λογισμικό που είχε αναπτύξει άρχισε να αναζητάει την κατάσταση του ΕΥ ΖΗΝ (Πολεμιστές, Παιδεία, Πολίτευμα-Νόμοι-δικαιοσύνη). Μοναδικός δρόμος για το ΕΥ ΖΗΝ δεν είναι άλλος από την δημιουργία κατάλληλου Λογισμικού για να ξεπεραστούν κάποια εμπόδια, ήτοι η ταξιθέτηση της αταξίας, άρα γεννήθηκε η ανάγκη του Κράτους ή η ανάγκη για το ΕΥ ΖΗΝ γέννησε το Κράτος.
Κράτος σημαίνει Κραταιός δηλαδή ισχυρός εξού και το "νίκησε κατά κράτος" ή "γερή κράση". Η λέξη Κράτος - Κραταιός προέρχεται από την λέξη Κράς || Κάρα δηλαδή Κεφάλι και κατ επέκταση Εγκέφαλος - Σκέψις.
Η λέξη Κράτος είναι συγγενική με την έννοια εγ-κράτεια δηλαδή την σω-φροσύνη, και αν αναλυθεί το όνομα Σω-κράτης ξεκλειδώνουν θήρες του Λαβυρίνθου.
Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά και συγκεκριμένα 1252a, 31 μας λέει λίγο πολύ ότι υπάρχουν εκ φύσεως άνθρωποι με διάνοια που μπορούν να προβλέπουν, υπάρχουν επίσης εκ φύσεως άνθρωποι που δεν έχουν διάνοια και δεν μπορούν να προβλέπουν, οπότε αυτοί που προβλέπουν πρέπει να άρχουν για το καλό του συνόλου. Η διακυβέρνηση πρέπει να γίνεται από ανθρώπους Αρίστους με μεγάλη διάνοια (Κρας - Κάρα), οι οποίοι θα στήσουν ισχυρούς (Κράτος - Κραταιός) μηχανισμούς με σωφροσύνη, οι οποίοι πρέπει να ευνοούν το απόλυτο σύνολο των Πολιτών με σκοπό από το ΖΗΝ να περάσουμε στο ζητούμενο “το αγαθόν” όπως το ονομάζει ο Αριστοτέλης, δηλαδή το ΕΥ ΖΗΝ.
Το Κράτος εμπεριέχει μέσα του μηχανισμούς αναγκαίους για τον αγαθό σκοπό, έτσι οι θεσμοί εξελίχθησαν για τις ανάγκες. Αναπτύχθηκε ο Θεσμός της Νομοθεσίας, η οποία με την σειρά της στήριζε τον θεσμό της Δικαιοσύνης. Ο Νόμος (εκ του Νου - Ναός) δινόταν από τα Ιερατεία τα οποία κατείχαν γνώσεις Κοσμογονίας. Ο πρώτος Νομοθέτης (στην συμβατική ιστορία) ήταν ο Μίνως ο οποίος κατά τον Μύθο ανέβαινε στο Ιδαίον Άντρον και κατόπιν εντολών του Διός κατέβαζε τους Νόμους εις τους ανθρώπους. Όλοι οι νόμοι του δυτικού κόσμου στηρίχθηκαν στο Ρωμαϊκό Δίκαιο το οποίο ήταν αντιγραφή του Μινωικού όπως φαίνεται στην Γόρτυνα ακόμα και σήμερα. Ο Νόμος και κατ επέκταση η Δικαιοσύνη είχε σκοπό πρωταρχικώς να ασφαλίζει - ισχυροποιεί τους αδύναμους έναντι των δυνατών, και να ισορροπεί τις αντίρροπες δυνάμεις ισχυρών που αναπτύσσονταν μέσα σε μια κοινωνία δεδομένου ότι σε μια κοινωνία υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα οι απαίδευτοι ασχέτως οικονομικής επιφάνειας και πολυμάθειας.
Εν ολίγοις Νόμος και Δικαιοσύνη είναι η εξισορρόπησις δυνάμεων των εκ φύσεως μαζών σε μια κοινωνία, με σκοπό την ύπαρξη (ΖΗΝ) και στόχο το ΕΥ ΖΗΝ. Χωρίς Νόμο και Δικαιοσύνη χάνεται η ισορροπία και επέρχεται το σφάλμα - παύσις. Σήμερα οι Νόμοι και η Δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, μάλλον αλληθωρίζει προς τον γενικό κουμανταδόρο (αποδείξεις ΕΔΩ).
Για να γίνει κατανοητό το παραπάνω θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι οι Ιερείς στην Αρχαία Ελλάδα ήταν ΠανΕπιστήμονες με γνώσεις Κοσμογονίας, και ότι η θρησκεία που ήταν μέρος της Μυθολογίας (και αυτό της παιδείας) δεν ήταν τίποτε άλλο παρά κωδικοποιημένη Κοσμογονία (Πλάτων - "Τίμαιος" 22c) απλοποιημένη για τον απλό κόσμο. Ο εκάστοτε Βασιλιάς ήταν ταυτόχρονα και Ιερέας και στην περίπτωση του Μίνωος και Νομοθέτης. Οι Ιερείς Νομοθέτες γνωρίζοντας ότι το Σύμπαν διέπεται από Νόμους δια την ισορροπία η οποία είναι αναγκαία για την ύπαρξη, "κατέβασαν" και προσάρμοσαν αυτήν την έννοια στην Κοινωνία. Και η κοινωνία (Κόσμος) θα μπορούσε να πει κανείς ότι μετατρεπόταν πια σε αστρική προβολή (Πλάτων - "Τίμαιος" 41+)
Αστρονομία= αστηρ + νόμος, α-στηρ = αυτό που δεν στηρίζεται, άρα αστρονομία= οι συμπαντικοί νόμοι που διέπουν αυτό που δεν στηρίζεται κάπου (σε κάτι ορατό), οι οποίοι έχουν να κάνουν με την μουσική (αρμονία), σχήματα (γεωμετρία) αριθμούς (μαθηματικά) και όλα αυτά με τον Αιθέρα ο οποίος περιβάλει τις ουράνιες σφαίρες.

Πολίτευμα
Το Πολίτευμα είναι ένα μοντέλο διακυβέρνησης του Κράτους άρα και ο τρόπος ζωής των Πολιτών. Δεν γίνεται να υπάρξει ένα και μόνο είδος Πολιτεύματος διότι ο κάθε τόπος επιτρέπει στους κατοίκους του να αναπτύξουν συγκεκριμένο Λογισμικό και σε επίπεδο και σε παράλληλο. Αυτό κατ επέκταση σημαίνει ότι δεν είναι δυνατόν ένα και μόνο Πολίτευμα να ονομαστεί σωστό και τα άλλα όλα λανθασμένα. Όποιος το κάνει αυτό προσπαθεί κάτι να κρύψει πίσω από την κουρτίνα.
“Οι λαοί κυβερνιούνται με τον χαρακτήρα τους, και όλοι οι θεσμοί που δεν είναι στενά εφαρμοσμένοι σε αυτόν τον χαρακτήρα, δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα δανεικό ένδυμα, μια προσωρινή αμφίεση”
Gustave Le Bon - "Ψυχολογία των Μαζών"

Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά και συγκεκριμένα στο 1279a - 30 εως 1279b - 10, αναφέρει ότι υπάρχουν τριών ειδών Πολιτεύματα, αυτά στα οποία άρχει ένας, σε αυτά που άρχουν λίγοι και σε αυτά που άρχουν περισσότεροι. Τα ορθά Πολιτεύματα είναι η Βασιλεία (ένας) η Αριστοκρατία (λίγοι) και Πολιτεία (περισσότεροι) και οι παρεκβάσεις αυτών (Τυραννία, Ολιγαρχία, Δημοκρατία). Τα ορθά είναι ορθά επειδή κοιτούν το καλό του συνόλου (αποφέρουν αρμονία) ενώ οι παρεκβάσεις είναι σφάλματα επειδή κοιτούν το καλό της μερίδας τους (αποφέρουν δυσαρμονία ένεκα συγκρούσεων).
Λίγο νωρίτερα ο Πλάτων στην Πολιτεία δια στόματος σοφιστή Θρασυμάχου φανερώνει τα παρακάτω:
[αρχαίο κείμενο] Θρασύμαχος: τίθεται δε γε τους νόμους εκάστη η αρχή προς το αυτή συμφέρον, δημοκρατία μεν δημοκρατικούς, τυραννίς δε τυραννικούς, και αι άλλαι ούτως. θέμεναι δε απέφηναν τούτο δίκαιον τοις αρχομένοις είναι, το σφίσι συμφέρον, και τον τούτου εκβαίνοντα κολάζουσιν ως παρανομούντα τε και αδικούντα. τούτ' ούν εστιν, ω βέλτιστε, ό λέγω εν απάσαις ταις πόλεσιν ταυτόν είναι δίκαιον, το της καθεστηκυίας αρχής συμφέρον. αύτη δε που κρατεί, ώστε συμβαίνει τω ορθώς λογιζομένω πανταχού είναι το αυτό δίκαιον, το κρείττονος συμφέρον.

[απόδοση ] Θρασύμαχος: κάθε εξουσία θεσμοθετεί τους νόμους για το δικό της συμφέρον· η δημοκρατία με δημοκρατικούς νόμους, η τυραννία με τυραννικούς, κι όμοια ενεργούν και τα άλλα καθεστώτα. Και αφού κατορθώσουν να τους θεσπίσουν, διακηρύσσουν πως αυτό είναι δίκαιο για τους διοικουμένους, δηλαδή εκείνο που συμφέρει στο κατεστημένο· κι όποιον δεν υποτάσσεται, τον τιμωρούν σαν παράνομο και άδικο. Αυτό είναι, καλέ μου άνθρωπε, που λέω οτι σε όλες τις πολιτείες το δίκαιο εντοπίζεται στο συμφέρον της κατεστημένης εξουσίας. Κι αυτή, καθώς όλοι γνωρίζουν, δέν είναι τίποτε άλλο, παρα η εξουσία των ισχυρών, έτσι που καθένας μυαλωμένος να γνωρίζει πως παντού το δίκαιο είναι το ίδιο, δηλαδή το συμφέρον του πιό δυνατού.
Πλάτων, Πολιτεία, 338e 339a

Επίσης ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά [1274a - 5] αναφέρει ότι η Άκρατη Δημοκρατία είναι μορφή συλλογικής Τυραννίας. Ο λαός σε μια τέτοια Δημοκρατία επιβάλει την αυθαίρετη θέληση του με τον ίδιο τρόπο που την επιβάλει και ο Τύραννος. Φυσικά στην πραγματικότητα ο λαός ουδέποτε επέβαλε την θέληση του, αλλά ακολούθησε τους κανόνες είτε των Αρίστων είτε των Δημαγωγών με τα ανάλογα αποτελέσματα καθ εκάστην.
Ο Ξενοφών στο "Αθηναίων Πολιτεία" αναφέρει ότι οι πονηροί αρέσκονται στην δημοκρατία γιατί μπορούν να κρυφτούν πίσω από αυτήν, και ο Αριστοτέλης ότι η δημοκρατία δεν μπορεί να εφαρμοσθεί σε μεγάλο πληθυσμό γιατί χάνεται ο έλεγχος αφού ο ένας δεν γνωρίζει τον άλλον...
Πρωταρχική σημασία στο Πολίτευμα είναι να δούμε αν ο στόχος είναι όντως σωστός (καλό συνόλου), και κατ επέκταση αν ο δρόμος επίτευξης του στόχου είναι επίσης σωστός. Υπάρχει περίπτωση δηλαδή να έχουμε λάθος στόχο (φαινομενικά σωστό) και σωστό δρόμο προς το λάθος…
Σήμερα έχουμε ένα Πολίτευμα που δεν έχει καμία σχέση με την Δημοκρατία, θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε κΥνοβουλευτική οχλοκρατία η οποία στην πραγματικότητα φυσικά είναι κΥνοβουλευτική δικτατορία.
Στην πραγματική δημοκρατία δεν υπήρχαν κόμματα, ούτε εκλογές, ούτε υπουργοί, ούτε πρωθυπουργοί, κανείς μεμονωμένος άνθρωπος δεν είχε εξουσία και δεν λάμβανε αποφάσεις παρά μόνο η εκκλησία του Δήμου. Πολίτες ονομάζονταν μόνο αυτοί που έπαιρναν μέρος στα Κοινά (Εκκλησία του Δήμου ή δικαστικό σώμα ή Εκτελεστικό σώμα), και αυτοί ήταν μόνο όσοι ήταν γόνοι Αθηναίων και μόνο εκ γαμετής (εκ νομίμου γάμου) όσοι π.χ. ήταν γόνοι Αθηναίων αλλά όχι από νόμιμο γάμο δεν μπορούσαν να γίνουν Πολίτες.
Όποιος έλεγε κάτι κατ ουσίαν κατά του Έθνους, της Πατρίδος, του Γένους, των θεών, ή προσπαθούσε να διασπάσει την συνοχή της κοινωνίας η ποινή ήταν χωρίς δεύτερη κουβέντα θάνατος.

Σήμερα οι δεξιοί παίζουν με τις έννοιες και την άγνοια του όχλου ονομάζοντας το μαύρο άσπρο ενώ οι αριστεροί το δηλώνουν ξεκάθαρα τον ανθελληνισμό τους. Μετά την Γαλλική ψευτοΕπανάσταση οι χρηματοδότες έβαλαν τους "λόγιους" να μορφοποιήσουν ένα Πολιτικό υποτίθεται τόξο που ξεκινάει από την άκρα αριστερά και καταλήγει στην άκρα δεξιά. Στην πραγματικότητα ήταν Πολικές Στάνες, είχαν αποκρύψει την πραγματικότητα και απλά είχαν φτιάξει πολλαπλά σφάλματα. Ο πλουραλισμός αυτός έδινε και δίνει την ψευδή εικόνα της ελευθερίας της βούλησης και της επιλογής. Η εξέλιξη της Προπαγάνδας τους επέτρεψε να παίξουν με την άγνοια του όχλου.
Ο Πλάτων στον Φαίδωνα δίνει το "κλειδί" αποκωδικοποίησης το οποίο ονομάζει "εκ των αντιθέτων τα αντίθετα" [72b]. Εν ολίγοις μας λέει ότι υπάρχει το καλύτερο και το χειρότερο. Το "καλύτερο" ονομάζεται έτσι σε σύγκριση με το χειρότερο αλλά και το χειρότερο σε σύγκριση με το καλύτερο. Αν βρεθεί το πολύ χειρότερο από το χειρότερο και αποκρύψουμε το καλύτερο τι θα συμβεί; το χειρότερο θα εμφανίζεται ως "καλύτερο" συγκρινόμενο με το πολύ χειρότερο και έτσι θα έχουμε "καλύτερο" και "χειρότερο" σε νέα βάση. Στην πραγματικότητα όμως έχουμε να κάνουμε με το χειρότερο και το πολύ χειρότερο. Δεδομένου ότι ο όχλος έχει την τάση να ξεχνά γρήγορα και ότι δεν μπορεί να φτάσει σε μεγάλα συνειδητά επίπεδα, θα ξεχάσει (αν το έζησε) το καλύτερο ή (αν δεν το έζησε) δεν μπορεί να το συλλάβει νοητικά και αυτά που ζει σε χρόνο Ενεστώτα το νομίζει ως το όλον. Μετά έρχεται η πόλωση και οι μεν πάνε με το ένα σφάλμα (Καπιταλισμό) ενώ οι άλλοι με το άλλο (Κομμουνισμό) ή Χριστιανισμό - Σατανισμό, Χριστιανισμό - Κομμουνισμό, Ναζισμό - Κομουνισμό κ.ο.κ.
επίσης στον Φαίδωνα λίγο νωρίτερα μας έδωσε ένα ακόμα κλειδί "αν και αντίρροπες δυνάμεις ενώνονται οι κορυφές τους" απλά σκεφτείτε ότι ο Καπιταλισμός είναι Διεθνιστικό Εργαλείο ("το κεφάλαιο δεν έχει σύνορα") όπως και ο Κομμουνισμός επίσης ("προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε")... (δείτε τις σχέσεις Τραπεζιτών και Μπολσεβίκων ΕΔΩ και ΕΔΩ) Ενώ ο Χριστιανισμός μετά από προσπάθεια 2.000 περίπου ετών στην προπαγανδιστική τεχνική του redirection νομίζοντας ότι έχει επιτύχει ως "ρίζωμα" οδεύει ολοταχώς προς την Πανθρησκεία.
Κανείς δεν μας ενημέρωσε όμως το γιατί αποφασίστηκε από τον Μεσαίωνα να περάσουμε στον Διαφωτισμό και στην Αναγέννηση… Η γνώση είναι δύναμη, όταν σιγουρεύτηκαν ότι βρήκαν μέθοδο με την οποία θα μάθαιναν τις μάζες γράμματα (για να τους παράξουν πολλαπλάσιο πλούτο και δύναμη) αλλά με τρόπο που δεν θα ξύπναγαν, προχώρησαν στην “Αναγέννηση”. Τα υποτιθέμενα Πανεπιστήμια μαθαίνουν ευρύτατα μεν μεμονωμένα δε "πακέτα" γνώσεων αποκρύπτοντας όμως τις γέφυρες κλειδιά. Όσοι δε θα έβρισκαν και θα βρίσκουν τις γέφυρες αυτές (Έφυροι - Γεωμέτρες) δεδομένου ότι θα ήταν λίγοι θα αποκτούσαν ταμπέλες τύπου "τρελός συνωμοσιολόγος και φασίστας" σύμφωνα και με το πείραμα του Asch (δείτε το ΕΔΩ) με αποτέλεσμα την απομόνωση οικονομικής και μη.
Παντού και πάντα κουμάντο έκαναν αυτοί που μπορούσαν να προβλέπουν, το θέμα είναι αν αυτοί θα προβλέπουν υπέρ του συνόλου (κοινά) ή υπέρ του εαυτού τους (ιδιώτες - idiots).
Για το καλό του συνόλου μπορεί να μεριμνήσει μόνον ένας που έχει ως αξίες το Έθνος, την Πατρίδα και το Γένος (δηλαδή την απόλυτη ΤΑΞΗ) όπως έκανε ο Σόλων την 45,2 Ολυμπιάδα (βαρβαριστί 594 π.Χ.) όταν δεν κοίταξε το καλό ούτε των λίγων Πλουσίων (αν και ο ίδιος Πλούσιος) ούτε των πολλών φτωχών, αλλά με γνώμονα το καλό της Αθήνας έφερε ισορροπία μεταξύ Πλουσίων και Φτωχών με το να κλείσει την ψαλίδα. Φυσικά και οι Φτωχοί και οι Πλούσιοι δεν ήθελαν το Πολιτικό σύστημα του Σόλωνος (το δέχθηκαν βέβαια γιατί αυτή ήταν η συμφωνία) γι αυτό αναγκάστηκε να φύγει στην Αίγυπτο, αλλά αποτέλεσμα ήταν να μεγαλουργήσει η Αθήνα (δηλαδή και Πλουσιότεροι και φτωχότεροι). Εν ολίγοις και οι μεν και οι δε ως ιδιώτες που ήταν, δεν έφτανε το μυαλό τους να δουν την πραγματικότητα την οποία όμως είχε δει ο Σόλων. Το ίδιο συνέβη με τον Παπαδόπουλο, με την διαφορά ότι οι Έλληνες το 594 π.Χ. είχαν να αντιμετωπίσουν τον κακό εαυτό τους ενώ το 1967 εκτός του κακού εαυτού είχαν και τους εχθρούς οι οποίοι ήταν και έξωθεν αλλά και μέσα το οχυρό. Τα γεγονότα απέδειξαν.
Για να φτάσουμε από το ΖΗΝ στο ΕΥ ΖΗΝ πρέπει να ευεργετηθεί το σύνολο ενός λαού, αν οι άρχοντες, που έχουν την ικανότητα να προβλέπουν, φτιάξουν μηχανισμούς υπέρ του συνόλου θα υπάρχει ΕΥ ΖΗΝ, αν φτιάξουν μηχανισμούς εκμετάλλευσης υπέρ του εαυτού τους, πατώντας πάνω στο ότι η πλειοψηφία ΔΕΝ έχει την διάνοια να προβλέπει, ΚΑΝΕΙΣ δεν θα φτάσει στο ΕΥ ΖΗΝ, ούτε οι άρχοντες ούτε οι αρχόμενοι. Γιατί; το γιατί μας το εξηγεί πάλι η Τριανδρία, διότι άλλο πράγμα η Ευτυχία και άλλο η Ευδαιμονία. Η Ευτυχία (καλή τύχη) έχει να κάνει με την ύλη, την αυτάρκεια ίσως και με το πλεόνασμα, ενώ η Ευδαιμονία έχει να κάνει με την αρμονική της ψυχής (Φ). Είναι σαν να λέμε ότι μια μερίδα επί μέρους μηχανικών μερών μιας μηχανή ενός αυτοκινήτου π.χ. Έμβολα και Εκκεντροφόρος να κοιτούσαν το καλό του εαυτού τους και υπονόμευαν τις βαλβίδες και το Καπάκι... ή μέσα σε ένα PC η CPU να τα έβρισκε με το Motherboard και να υπονόμευαν την RAM και τον HDD... μπορείτε να φανταστείτε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα. Θα εμπιστευόσασταν κάποιον μηχανικό που δεν θα εναρμόνιζε τα μέρη της μηχανής ή έναν τεχνικό που δεν θα εναρμόνιζε τα μέρη του υπολογιστή; Το αυτό ισχύει και για τους Πολιτικούς.
Η Ευτυχία είναι βασική προϋπόθεση - σκαλοπάτι για να φτάσουμε στην Ευδαιμονία, χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να την φτάσουμε, αλλά και η Ευτυχία από μόνη της δεν είναι Ευδαιμονία. Σημασία έχει ο τρόπος με τον οποίο κάποιος έχει βγάλει χρήματα ή αν τα κληρονόμησε ο τρόπος με τον οποίο τα διαχειρίστηκε. Όποιος λοιπόν χρησιμοποιεί - εκμεταλλεύεται τους άλλους με εγωκεντρισμό (ιδιώτης - idiot) δεν φτάνει ποτέ στην Ευδαιμονία, αφού ο εγωκεντρισμός είναι δυσαρμονικότις (ένεκα συγκρούσεων) - δημιουργία κακών, γι αυτό βλέπουμε πάμπλουτους ή πλούσιους ή ευκατάστατους να είναι μόνιμη πελατεία των Ψυχίατρων.
Κράτος λοιπόν ονομάζεται ένα σύνολο δυνάμεων με κοινή κορυφή η οποία έχει σαν στόχο την ευημερία του συνόλου των Πολιτών και σε υλικό (ευτυχία) και σε πνευματικό επίπεδο (ευδαιμονία). Οι δυνάμεις αυτές δημιουργήθηκαν από Άριστους (Σόλων, Λυκούργος, Μίνως κ.α.)
Σήμερα όμως η ισχύς αυτή έχει σαν στόχο την ευημερία μερίδας ανθρώπων, άρα δεν υπάρχει Κράτος, ειδικά αν υπολογίσουμε ότι την ισχύ αυτή την κάνει κουμάντο ένας ιδιώτης από το 1841 ονόματι Ρότσιλντ μέσω Εθνικής Τράπεζας και Τράπεζας της Ελλάδος (σήμερα μέσω ΕΚΤ) σε συνεργασία με την Ορθόδοξη Εκκλησία. (αποδείξεις ΕΔΩ)
Το παραμύθι που μας πουλάνε συνεχώς στα ΜΜΕ, ότι η δημοκρατία είναι το μοναδικό σωστό Πολίτευμα είναι παγίδα, διότι η δημοκρατία κοιτάζει το καλό του εαυτού της και είναι κατά των υπολοίπων, άρα δεν πρόκειται ποτέ να φτάσουμε στο ΕΥ ΖΗΝ με δημοκρατία, πόσο μάλλον δε με τον κΥνοβουλευτισμό. Αυτό εκμεταλλεύονται κάποιοι πονηροί, οι οποίοι μπορούν και διεισδύουν ανάμεσα στις έννοιες και την άγνοια του λαού, με αποτέλεσμα να διαβάλουν κατά το δοκούν τις έννοιες αυτές, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνουν να παίζουν το παιχνίδι τους “αόρατοι”. Βλέπουμε σήμερα ότι η Δημοκρατία ταυτίστηκε παρεισάκτως με τους ΣοσιαλοΑριστεροΚομμουνιστές η οποία στην πραγματικότητα είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό αν όχι εκ φύσεως αντίθετο. Οι "δημοκράτες" (ΠασοκοΑριστεροί) κοιτάνε το καλό του εαυτού τους και μόνο. Δανειζόμαστε όλοι μαζί, για να φτάσουμε τα τελευταία 40 χρόνια στο "μαζί τα φάγανε" και από κει σήμερα στο "μαζί τα πληρώνουμε". Η Παρέκβαση σε όλο της το μεγαλείο και μάλιστα Χ2 αν συνυπολογίσουμε ότι η Δημοκρατία είναι υπέρ της Πατρίδος, Γένους, Έθνους κάτι που δεν είναι οι ΣοσιαλοΑριστεροΚομμουνιστές (σχετικό άρθρο ΕΔΩ)
Οι ΣοσιαλοΚομμουνιστές θέλοντας να ταυτιστούν με τον πολύ κόσμο άρχισαν να αναφέρουν και να χρησιμοποιούν συνεχώς την λέξη "Δημοκρατία". Με το πες πες πες κατόρθωσαν στις συνειδήσεις των αδαών να ταυτιστούν παρεισάκτως με την Δημοκρατία, ενώ οι ίδιοι μιλούν για ξεκάθαρα για "Δικτατορία του Προλεταριάτου". Όταν κατάφεραν να ταυτιστούν με την δημοκρατία πέρασαν σε δεύτερο επίπεδο προπαγάνδας με το να λένε ότι όποιος δεν συνδέεται με αυτούς είναι εχθρός του λαού, οπότε κατάφεραν αυτούς που μιλάνε υπέρ του Έθνους συνειρμικά να τους ταυτίζουν με εχθρούς του λαού. Η πραγματικότις βέβαια είναι ότι αφενός οι σοσιαλοΚομμουνιστές δεν έχουν ΚΑΜΙΑ σχέση με την Δημοκρατία, ούτε την πραγματική αλλά ούτε και με την ψεύτικη του ΚΥνοβουλευτισμού, ενώ αφετέρου σύμφωνα με τα ορθά Πολιτεύματα του Αριστοτέλους το καλό του συνόλου δεν ταυτίζεται αποκλειστικά με την διακυβέρνηση των πολλών.
Οι "δημοκράτες" χρησιμοποιούν εξεζητημένες τεχνικές που ονομάζονται στην Προπαγάνδα "ο πρώτος μεταξύ ίσων" τεχνική που στην ουσία δίνει την ψευδαίσθηση στον όχλο ότι συμμετέχει και συναποφασίζει αλλά στην πραγματικότητα οι "επιλογές" είναι προκαθορισμένες και συγκεκριμένες. Εν ολίγοις αντί για μια δημοκρατία των πολλών υπάρχει μια δικτατορία των λίγων με ψευδαίσθηση ελευθερίας των πολλών (δείτε σχετικό άρθρο ΕΔΩ και ΕΔΩ). Η Δικτατορία του Προλεταριάτου στην πραγματικότητα είναι Δικτατορία αυτών που κάνουν κουμάντο το Προλεταριάτο. Το Προλεταριάτο αποτελείται από μέρος και όχι από το σύνολο του πληθυσμού που ψευδώς διαδίδουν, οπότε και αγγελικά πλασμένα να ήταν τα πράγματα πάλι αποτυχία θα είχαμε αφού το πολίτευμα συγκαταλέγεται στα Παρεκβατικά.
"Αυτή η υπερβολική αστάθεια των μαζών κάνει πολύ δύσκολη την διακυβέρνηση τους, κυρίως όταν ένα μέρος των αξιωμάτων έχει πέσει στα χέρια τους. Αν δεν υπήρχαν αόρατοι ρυθμιστές των πραγμάτων, οι δημοκρατίες δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν ούτε λεπτό"
Gustave Le Bon - "Η ψυχολογία των μαζών"

Σήμερα αυτό που τα ΜΜΕ ονομάζουν “Κράτος” και εμείς λόγω μιμητισμού ονομάζουμε “Κράτος” ΔΕΝ είναι Κράτος. Οι έχοντες και κατέχοντες διείσδυσαν ανάμεσα στις έννοιες Πατρίδα, Φυλή, Έθνος, Κράτος, Νόμοι, Θεσμοί, Πόλη, Πολίτευμα, οπότε και Κράτος και από αρμονικές μεταξύ τους, αλλάζοντας τις εκ φύσεως ιδιότητες τους, τις έκαναν δυσαρμονικές προς το ιδίων όφελος φυσικά. Οι ίδιοι γνωρίζουν τις ιδιαιτερότητες της κοινωνίας οπότε έφτιαξαν τα κατάλληλα viruses για κάθε μια περίπτωση. Αλλιώς παρουσιάζουν τις έννοιες σε αυτούς που ακούνε δεξιά αλλιώς σε αυτούς που ακούνε αριστερά, διαφορετικοί δρόμοι που καταλήγουν στο ίδιο κατώφλι.
Τράπεζα και θρησκεία χρησιμοποιούν το ίδιο ακριβώς κόλπο, εφόσον αποτελούνται από μια μικρή μειοψηφία ανθρώπων δεν δικαιολογείται ο πλούτος που έχουν αποκτήσει, αφού δεν εργάζονται και δεν παράγουν τίποτα πραγματικό. Αυτό σημαίνει ότι δημιουργούν ψευδείς πεποιθήσεις στον όχλο βάσει των οποίων ο όχλος υπνωτισμένος τους παράγει χρήμα και αυτοί έπειτα ισχυροποιούν την εξουσία τους βάση του χρήματος αυτού.
Την διείσδυση και παρεμβολή αυτή μεταξύ φύσεως και ανθρώπων ο Ivan Pavlov την έχει ονομάσει "Εξαρτημένα Ανακλαστικά". Παρατηρεί ότι αυτός ο μηχανισμός είναι θνησιγενής και ότι αν δεν ανανεωθεί η ταύτιση σήματος - σημαινόμενου θα επέλθει το λεγόμενο "μούδιασμα της συνειδήσεως" και έπειτα θα μπει στην λήθη. Γι αυτό ο καθημερινός καταιγισμός των ΜΜΕ από παραποιημένες έννοιες (Κράτος, Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Καλό, Κακό, Δημοκρατία κτλ).

Το Πολιτεύματα αντιστοιχεί στο ανάλογο νοητικό επίπεδο του εκάστοτε λαού, παρατηρεί ο Αριστοτέλης ότι στην ανατολή υπήρχε η Παμβασιλεία (=δουλοπρέπεια) καθόσον οι λαοί δεν ήταν άξιοι για κάτι καλύτερο.
Στην Αρχαία Αθήνα υπήρχαν ως γνωστόν οι Δούλοι. Σήμερα οι περισσότεροι θα σκεφτούν ότι ήταν κάκιστο το ότι υπήρχαν οι δούλοι στην Αθήνα, γιατί ο άνθρωπος πρέπει να είναι ελεύθερος κτλ κτλ. Το κόλπο στην εικόνα αυτή κρύβεται στην άγνοια. Πρώτον: οι Δούλοι στην Αρχαία Αθήνα ήταν οι εργάτες οι οποίοι παρήγαγαν έργο για το οποίο πληρωνόντουσαν. Δεύτερον: Τι σας κάνει να νομίζετε ότι εμείς σήμερα είμαστε ελεύθεροι; απλά τα δεσμά είναι αόρατα. Τα χρήματα που έχουμε στην τσέπη μας ΔΕΝ είναι ιδιοκτησίας μας, εμείς απλά είμαστε διαχειριστές. Το χρήμα είναι ιδιοκτησία αυτού που έχει την Τράπεζα με το "Αποκλειστικό Εκδοτικό Προνόμιο". Τι σημαίνει αυτό; δείτε εδώ: Ρότσιλντ Εθνική Τράπεζα και "Ελληνικό" Κράτος.
Το γελοίο είναι ότι στην Αρχαία Αθήνα δούλος ήταν μόνο αυτός που του άρμοζε νοητικά να είναι δούλος, και όταν κάποιος δούλος είχε νόηση ο κύριος του επέτρεπε την απελευθέρωση του και την ένταξη του στην τάξη των "Απελεύθερων"... σήμερα έχουμε τέτοια δυνατότητα; όποιος διαβάσει το άρθρο με την Εθνική Τράπεζα και τον Ρότσιλντ θα καταλάβει το "όχι φυσικά"...
"Δεν υπάρχει κάποιος πιο ελεεινά δούλος από αυτόν που νομίζει ότι είναι ελεύθερος"
Γκαίτε.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη και ισχυρότερη δικτατορία από αυτή της δημοκρατίας, αφού οι γνώστες της ψυχολογίας των μαζών δια του υλισμού και των παθών (δημιούργημα της υποτιθέμενης ελευθερίας στην πραγματικότητα ασυδοσίας), γνωρίζουν πάρα μα πάρα μα πάρα πολύ καλά τις αντιδράσεις της και κατ επέκταση τις μεθόδους χαλιναγώγησης της συντριπτικής πλειοψηφίας! Απόλυτες (ίσως και τρομακτικές) αποδείξεις ΕΔΩ
(σημείωση: Δεν ενδιαφέρονται για τους λίγους που θα καταλάβουν το παιχνίδι αφού την ορθή γνώμη τους θα την καταπιεί μια θάλασσα από μαζάνθρωπους... δια της "δημοκρατίας"...)


Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Περί αθλιότητας ή περί αυτομαστιγώσεως...


Δεν πρέπει να διαστρέφουμε την ιστορία. Τα ιστορικά γεγονότα που
ζήσαμε. Όλα αυτά φαίνεται πως είναι εντέλει αθλιότητες και
προχειρότητες προς εντυπωσιασμό. Και εθνική αυτομαστίγωση

Χρόνια τώρα, μετά τη συντριβή και την άλωση της πατρίδος μου, με τις
πενήντα τόσες χιλιάδες τουρκικού στρατού να πατούν προκλητικώς τα
χώματά της, εισπράττουμε ενεοί οι Έλληνες της Κύπρου μια πρωτοφανή για
δούλον γένος ηττοπάθεια και παρακολουθούμε, συγχρόνως, έκπληκτοι τη
συνεχή αυτομαστίγωσή μας. Την αποδόμηση του εθνικού μας φρονήματος.
Έτσι, λοιπόν, οικτείρομεν εαυτούς, αναζητώντας και αποδίδοντας τα αίτια
της συμφοράς και της ήττας και της ταπείνωσής μας στο εθνικό μας όραμα
και στο αίτημα για αυτοδιάθεση και Ένωση, υποστέλλοντας, συγχρόνως, τις
σημαίες της ευπρέπειας και της αξιοπρέπειας και της όποιας τιμής.
Αναλαμβάνοντας στους ώμους, ως λαός, το πλέγμα της συλλογικής ενοχής
και ευθύνης.

Πρέπει, όμως, να θυμόμαστε, πως στον τόπο αυτόν υπήρξαν Έλληνες που
υπερασπίσθηκαν υπερηφάνως, άχρι θανάτου, το δικαίωμα της ελευθερίας. Το
δικαίωμα να παραμείνουμε Έλληνες στη γη των πατέρων μας. Έτσι
οδηγηθήκαμε στις αγχόνες, έτσι ο Γρηγόρης Αυξεντίου ανελήφθη στους
ουρανούς, ως λαμπάδα φλεγόμενη. Έτσι υπερασπισθήκαμε την ακεραιότητά
μας και αντισταθήκαμε, οι κατατρεγμένοι Έλληνες, στη μεθοδευμένη σφαγή,
όταν οι Τούρκοι έκαιγαν τα σπίτια και τις γειτονιές μας. Έτσι άοπλοι
σπεύσαμε εκείνα τα ματωμένα Χριστούγεννα του '63 και στους πρώτους
μήνες του 1964 να υπερασπισθούμε τους εαυτούς μας, όταν πάνοπλοι οι
Τούρκοι προωθούσαν τους σχεδιασμούς της σφαγής και του θανάτου μας.
Έτσι οδηγηθήκαμε αργότερα στην εισβολή του 1974 και στη νέα
Τουρκοκρατία, με την κατάληψη της μισής πατρίδος μας και τον βίαιο
εκτοπισμό των Ελλήνων αδελφών μας.

Δεν χρειάζονται εξειδικευμένες έρευνες. Ούτε μαρτυρίες πολλές. Ούτε
ανασκαφή σε κρυμμένα ή εφτασφράγιστα αρχεία. Ούτε δημοσιογραφικές και
άλλες συζητήσεις και περιγραφές. Χωρίς φυσικά όλα αυτά να τα θεωρούμε
αχρείαστα ή άνευ σημασίας. Ίσα-ίσα. Γιατί επιβάλλεται κάποτε να γίνουν.
Με επιστημονική διαφάνεια, με αντικειμενικότητα και εντιμότητα. Μακριά
από ιδεοληψίες και πάθη και σκοπιμότητες. Είναι αρκετά, όμως, εκ πρώτης
όψεως, όσα οι ίδιοι οι Τούρκοι προ πολλού έχουν ομολογήσει και
αποκαλύψει δημοσίως. Πολλάκις και κατ' επανάληψη. Όπως και σήμερα, όσα,
ως επίσημο κράτος, δηλώνουν και αποκαλύπτουν. Το σχέδιο Νιχάτ Ερίμ, για
παράδειγμα, και του Γραφείου Ειδικού Πολέμου του Γενικού Επιτελείου
Στρατού της Τουρκίας, ήδη από τη δεκαετία του 1950, για ανακατάληψη και
ανάκτηση της Κύπρου, τα στάδια υλοποίησής του, με τις βιαιότητες του
τουρκικού όχλου το 1958, τη σφαγή των αθώων πολιτών στον Κοντεμένο, την
επιβολή της διαχωριστικής Πράσινης Γραμμής, τους τουρκικούς θυλάκους
που ακολούθησαν, με ομοιογενή τουρκικό πληθυσμό, τη βίαιη μετακίνηση
των ελληνικών πληθυσμών, τη διχοτόμηση της Κύπρου, την εξόντωση και τη
σφαγή μας. Αλλά και όσα ο Νταβούτογλου αναφέρει στο βιβλίο του,
αποκαλύπτοντας τους μαξιμαλιστικούς στόχους της Τουρκίας, με τα
νεο-οθωμανικά, αυτοκρατορικά σύνδρομα.

Όλα τα άλλα είναι άκομψες προσπάθειες ευτελισμού του ελάχιστου
απομείναντος εθνικού φρονήματος. Γι' αυτό και όλα αυτά δεν πρέπει
πονηρώς να τα συνδέουμε με το δικαίωμά μας να ζήσουμε εν ελευθερία στη
γη των πατέρων μας. Το δικαίωμά μας να ελευθερώσουμε και να ενώσουμε
την πατρίδα μας. Να επιστρέψουμε στην κατεχόμενη γη μας. Να διασώσουμε
την ιδιοπροσωπία μας. Να παραμείνουμε Έλληνες. Έτσι προσλαμβάνω και όλα
τα επιμόνως και προπαντός ετεροχρονισμένως προβαλλόμενα περί εθνικισμού
των Ελλήνων και το συνακόλουθο εθνικό ανάθεμα. Τις ολοένα
καλλιεργούμενες ενοχές στις ψυχές μας, για όσα αγαπήσαμε και
υπερασπισθήκαμε, ανθιστάμενοι στον τουρκικό επεκτατισμό. Αυτομεμψία,
βεβαίως χρειάζεται. Και μετάνοια. Και μεταστροφή βίου. Και δημόσια
συγγνώμη για όσα κακά εποιήσαμεν ο ένας στον άλλον. Και διάνοιξη προς
αυτούς που ζουν δίπλα μας. Μαζί τους θα ζήσουμε. Και οφείλουμε και
μπορούμε να ζήσουμε.

Όμως δεν πρέπει να ισοπεδώνουμε και να αντιστρέφουμε και να
διαστρέφουμε την ιστορία. Ούτε να την προσεγγίζουμε ετεροχρονισμένως.
Ούτε να αναμοχλεύουμε πάθη. Είναι γι' αυτό που παρακολουθώ έκπληκτος
εσχάτως νεοφανείς ιστορικούς και άλλους, που με σοβαροφάνεια ή
ανεπίγνωστη ελαφρότητα αναζητούν και εξισώνουν θύτες και θύματα,
ισοπεδώνοντας και κατεδαφίζοντας την ψυχή και τη μνήμη και τους
ιστορικούς και άλλους καημούς μας. Την ύπαρξη και την ουσία μας. Τα
ιστορικά γεγονότα που ζήσαμε. Όλα αυτά φαίνεται πως είναι εντέλει
αθλιότητες και προχειρότητες προς εντυπωσιασμό. Και εθνική
αυτομαστίγωση.

ΝΙΚΟΣ ΟΡΦΑΝΙΔΗΣ
 

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΑΡΚΟΥΔΑΣ


Του Δρα Γιάννου
Χαραλαμπίδη

 Η πολιτική του βρετανικού λέοντα και η συνοχή της ΕΕ

Το ξύπνημα της ρωσικής αρκούδας και οι άγαρμποι χειρισμοί, το κόστος
και ο ρόλος που θα ήταν δυνατόν να διαδραματίσει η Κύπρος

Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ πολιτική στην κρίση και οι επιπτώσεις στο Κυπριακό

Η ισχύς και δη η στρατιωτική παραμένει ο βασικός παράγοντας διαμόρφωσης
και ρύθμισης των διεθνών σχέσεων, χωρίς να υποτιμάται βεβαίως η
οικονομία και ειδικότερα η τεχνολογία. Η κρίση στη Γεωργία το 2008 και
η τρέχουσα στην Κριμαία επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές, το οποίο η
Ρεαλιστική Σχολή Σκέψης αναλύει από τον Σου Τζου και τον Θουκυδίδη ώς
σήμερα. Έχουν δε, διαψευστεί όλοι εκείνοι που ισχυρίζονταν ότι με το
χρήμα αγοράζονται τα πάντα. Εάν η Ρωσία δεν διέθετε τη στρατιωτική ισχύ
που διαθέτει, η Δύση θα την τεμάχιζε όπως τεμάχισε τη Γιουγκοσλαβία.
Και η Γεωργία το 2008 ή η Ουκρανία σήμερα, εάν είχαν αποτρεπτική ισχύ
για να προκαλέσουν στη Μόσχα δυσανάλογο κόστος απ' ό,τι το όφελος, τότε
η Ρωσία δεν θα προσαρτούσε την Κριμαία. Όπως δεν θα προσαρτούσε
προηγουμένως την Οσσετία και την Αμπχαζία.

Τουρκία και ανταλλάγματα

Τα περί της ισχύος παραπέμπουν στο ρηθέν: Για σεν' τα λέω πεθερά για να
τ' ακούει η νύφη. Και η νύφη στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι η Κύπρος.
Ο ρεαλισμός διδάσκει ότι είτε με, είτε χωρίς λύση, εάν δεν διαθέτουμε
επαρκή αποτρεπτική ισχύ μέσω συμμαχιών, δεν μπορούμε να έρθουμε σε
λογαριασμό ή ακόμη και σε συμβιβασμούς με την Τουρκία. Διότι η Άγκυρα
δεν θα έχει λόγο να συμβιβαστεί, εφόσον έχει το πάνω χέρι. Η δε
συνέχιση της κρίσης στην Κριμαία αναβαθμίζει τον ρόλο της Τουρκίας,
όπως συνέβαινε κατά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Συνεπώς, ο ισχυρισμός ότι ήταν ορθό το timing των συνομιλιών στο
Κυπριακό, διότι η Τουρκία και ο Ερντογάν έχει εσωτερικά προβλήματα και
ήταν ευάλωτοι, καταρρίπτεται εκ των γεγονότων. Τώρα, μάλιστα, είναι
πολύ πιο λογικό να ενισχυθεί η αντίληψη ότι η Τουρκία, σε γεωστρατηγικό
επίπεδο και ανεξαρτήτως ποιος είναι στην εξουσία - θα ζητήσει, όπως
συνήθως, να πάρει ανταλλάγματα για τις υπηρεσίες της στο Κυπριακό. Άρα,
όσο αυξάνει η μεταβλητή της διατήρησης της κρίσης στην Κριμαία, άλλο
τόσο αυξάνει και το δείκτης της μεταβλητής που αφορά στην εξάρτηση των
ΗΠΑ και της Δύσης γενικότερα, συμπεριλαμβανομένης και της ΕΕ, από την
Τουρκία.

Η εξέλιξη αυτή σημαίνει ότι:

1. Η όποια ενισχυμένη εμπλοκή της ΕΕ στο Κυπριακό δεν προϋποθέτει ότι
θα γίνει επί τη βάσει του δικαίου ή επί τη βάσει του δικαίου και μόνον,
αλλά επί τη βάσει συμφερόντων και δη στρατηγικών. Εάν, μάλιστα, τα
συμφέρονταν των εταίρων μας το επιβάλλουν, είτε λόγω Κριμαίας είτε λόγω
άλλων εξελίξεων, θα μας «ρίξουν» προς όφελος της Τουρκίας. Άλλωστε, ο
Επίτροπος Ρεν το έχει πει προ πολλού. Από το 2008. Έχουμε τόσο καλούς
συνταγματολόγους, που είναι δυνατό να τετραγωνίσουν στο θέμα των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κοινοτικού κεκτημένου ακόμη και τον
κύκλο. Συνεπώς, ακόμη και αυτή η εμπλοκή της ΕΕ στον έλεγχο της
συμβατότητας του κοινοτικού κεκτημένου στο πλαίσιο των συνομιλιών λύσης
του Κυπριακού θα πρέπει να ιδωθεί μέσω των συμφερόντων και των παιγνίων
ισχύος, και όχι απλώς μέσα από το δίκαιο.

2. Η Κύπρος θα έχει από τις αποφάσεις της ΕΕ, στην οποία συμμετάσχει,
διπλό πρόβλημα: Το ένα είναι το οικονομικό, που προκύπτει μέσω του
μέτρου της ΕΕ να διακόψει με τη Ρωσία τον διάλογο για την παραχώρηση
της βίζας, που εκ των πραγμάτων απειλεί να πλήξει και τις
επιχειρηματικές δραστηριότητες και τον τουρισμό. Ορθώς δε, ο Πρόεδρος
ζητά οικονομική στήριξη και μέτρα για να βοηθηθούμε, ειδικώς στην
περίπτωση που περάσει η ΕΕ στην τρίτη φάση μέτρων κατά της Ρωσίας,
πράγμα βεβαίως δύσκολο, που αφορά σε οικονομικές και εμπορικές κυρώσεις.

Κάτι τέτοιο μπορεί να συμβεί στην περίπτωση κατά την οποία η Ρωσία
κλιμακώσει και δη στρατιωτικά την κρίση στην ανατολική και νότια
Ουκρανία. Το δεύτερο πρόβλημα είναι το πολιτικό. Υιοθετούμε τις θέσεις
των εταίρων μας στην ΕΕ έναντι ενός κράτους μέλους του Συμβουλίου
Ασφαλείας και υπερδύναμης, η οποία μας στηρίζει στον ΟΗΕ, όπου καλώς ή
κακώς εναποθέτουμε το κύριο βάρος των προσπαθειών της διαδικασίας
επίλυσης του Κυπριακού.

Βεβαίως, όταν συμμετέχεις σε έναν Οργανισμό όπως είναι η ΕΕ, θα πρέπει
να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τέτοιες εξελίξεις, δηλαδή κυρώσεις
επί μιας φιλικής χώρας όπως η Ρωσία, που θα δημιουργούν προβλήματα στα
δικά σου συμφέροντα. Ειδικώς ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον
ήταν και προφανώς είναι υπέρμαχος της κλιμάκωσης των μέτρων σε βάρος
της Ρωσίας μέσω της ΕΕ, υπό το επιχείρημα ότι παραβίασε το διεθνές
δίκαιο και προσάρτησε εδάφη που ανήκουν στην Ουκρανία. Ο ίδιος όμως,
ενώ αρχικά θα ακύρωνε στρατιωτική παραγγελία μερικών δισεκατομμυρίων
ευρώ, όπως και η Γαλλία, τελικώς δεν πραγματοποίησε την απειλή του.

Βρετανική πολιτική και αλληλεξαρτήσεις

ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ επιδιώκουν να σηκώνουν τον πήχη των κυρώσεων σε βάρος της
Ρωσίας και των προσδοκιών για την τιμωρία της ψηλά, διότι θέλουν να
πλήξουν όντως τα συμφέροντα της Μόσχας, που πάντοτε τη θεωρούσαν
ανταγωνίστρια χώρα, αλλά, θέλουν να πράξουν κάτι τέτοιο μέσω της ΕΕ.
Και πολύ λιγότερο αν όχι καθόλου κατά μόνας, με απώτερο στόχο μαζί με
τα ρωσικά να πλήξει και τα γερμανικά, καθώς και τα συμφέροντα άλλων
ευρωπαϊκών χωρών, δημιουργώντας ψυχροπολεμικές συνθήκες στην Ευρώπη και
προβλήματα συνοχής στην ίδια την ΕΕ. Της οποίας η Βρετανία την
ολοκλήρωση ουδόλως υποστηρίζει.

Η δε, ήπια προς τη Ρωσία γερμανική στάση, που αποτυπώνεται και στην
τελευταία απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της περασμένης Παρασκευής,
και αφορά στη διεύρυνση της λίστας ανεπιθύμητων Ρώσων και στο πάγωμα
των περιουσιακών τους στοιχείων, χωρίς όμως οικονομικές και εμπορικές
κυρώσεις, δεν είναι καθόλου τυχαία. Οφείλεται στις εξαρτήσεις και
αλληλεξαρτήσεις που υπάρχουν κυρίως μεταξύ της Μόσχας και της ΕΕ.
Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι με βάση τα επίσημα στοιχεία της Γιούροστατ
για το 2013, η ΕΕ πώλησε προς τη Ρωσία προϊόντα της τάξης των 120 δισ.
ευρώ, ενώ η ΕΕ πλήρωσε τη Ρωσία για την κάλυψη των ενεργειακών της
αναγκών ποσά της τάξης των 200 δισ. ευρώ.

Το πόσο αυτό καταδεικνύει και την ενεργειακή εξάρτηση της ΕΕ από τη
Μόσχα, η οποία, εάν ως αντίμετρο κλείσει τις κάνουλες φυσικού αερίου,
θα χάσει μεν χρήματα, αλλά πολύ πιο μεγάλο εκτιμάται ότι θα είναι το
κόστος για τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες και δη για τις γερμανικές, που
τελούν υπό τη ρωσική ενεργειακή εξάρτηση κατά 60%. Υπάρχουν χώρες του
πρώην ανατολικού μπλοκ που εξαρτώνται κατά 70%, όπως και η ίδια η
Ουκρανία, η οποία εκτός των άλλων χρωστά ουκ ολίγα προς τη Ρωσία. Εάν
δε, η Ρωσία αποφασίσει να κλείσει τις κάνουλες σε χειμερινή περίοδο,
παγώνει η Ευρώπη.

Διεθνώς, η Μόσχα διαθέτει αμερικανικά ομόλογα αξίας 190 δισ. ευρώ
περίπου και ανάλογα ποσά ή και περισσότερα η Κίνα. Εάν αρχίσει η πώλησή
τους, το διεθνές οικονομικό και νομισματικό σύστημα θα γίνει άνω κάτω.
Ήδη, κάποιες προειδοποιητικές πωλήσεις παρατηρούνται στη διεθνή αγορά,
οι οποίες θα οδηγήσουν σε μείωση της τιμής των αμερικανικών ομολόγων
και απώλεια αξιοπιστίας των ΗΠΑ ως μια χώρας ρυθμιστικής στην παγκόσμια
αγορά, με αποτέλεσμα να πληγεί και ο επενδυτικός τομέας. Συνεπώς, η
Βρετανία στήνει το δικό της παιχνίδι, υπό το επιχείρημα μιας νέας
μεταψυχροπολεμικής ανάσχεσης.

Όμως, οι κανόνες του παιχνιδιού είναι διαφορετικοί σήμερα και στο
οικονομικό και στο στρατιωτικό σκέλος. Μέχρι τώρα, μάλιστα, οι δυο
πόλοι συν ένα, στον χώρο της Ευρασίας ήταν η Ρωσία από τη μια και η ΕΕ
και δη η Γερμανία, ως κυρίαρχη ευρωπαϊκή δύναμη στην οικονομία, καθώς
και οι ΗΠΑ ως η προβάλλουσα κυρίαρχη υπερδύναμη από την άλλη. Το
ζητούμενο για την ΕΕ, όπως και για τις ΗΠΑ είναι ο επανασχεδιασμός της
πολιτικής και της στρατηγικής τους έναντι της Ρωσίας, την οποία
επιχείρησαν να πιέσουν γεωπολιτικά και γεωστρατηγικά στη Γεωργία και
μέσω της Ουκρανίας, χωρίς να προηγείται εκ των προτέρων διάλογος, ο
οποίος επιδιώχθηκε από τη Δύση μετά το τετελεσμένο γεγονός που
προκλήθηκε διά της ένωσης της Κριμαίας με τη Ρωσία. Η Αρκούδα ξυπνά.
Και θέλει ειδικό χειρισμό και όχι άγαρμπες πολιτικές, που ενδεχομένως
να της δίδουν άλλοθι στις όποιες επεκτατικές της επιλογές ως υπερδύναμη
που είναι.

Η συνοχή της ΕΕ

Πάντως, κατά κάποιον τρόπο δικαιώνονται οι Αμερικανοί Ρεπουμπλικανοί,
οι οποίοι ισχυρίζονταν προεκλογικά ότι όντως η Μόσχα συνιστούσε την
κυριότερη απειλή. Την οποία όμως η Δύση ξύπνησε με τους χειρισμούς της
στην Ουκρανία, καθότι η απειλή αυτή εκδηλώθηκε ως αποτέλεσμα των
λανθασμένων επιλογών των ΗΠΑ. Είναι, μάλιστα, πρόδηλο ότι μεταξύ των
κρατών μελών της ΕΕ και των ΗΠΑ υπάρχει ένας ελάχιστος δείκτης
εξυπηρέτησης κοινών συμφερόντων, αλλά και αποκλίσεις.

Και δεν είναι παράλογο ότι στην περίπτωση που η κρίση διαρκέσει, να
παρατηρηθούν ρήγματα στο δυτικό στρατόπεδο και τα κράτη μέλη της ΕΕ να
ενεργήσουν επί τη βάσει μπλοκ συμφερόντων, που θα αποκλίνουν ή θα
συγκλίνουν ακόμη και από αυτές τις ΗΠΑ, οι οποίες μπορούν να παράσχουν
όσο κανείς άλλος τη στρατιωτική ανάσχεση στις χώρες, που είναι δυνατόν
να απειληθούν άμεσα από τη Ρωσία, όπως η Ουκρανία και οι χώρες της
Βαλτικής, ακόμη και η Πολωνία.

Από την άλλη, οποιαδήποτε στρατιωτική παρουσία του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στη
ρωσική γειτονιά θα απαντηθεί από τη Μόσχα. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα
μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι η Γερμανία θα ήθελε διάλογο με τη
Ρωσία και να δοθεί τέλος στην κρίση με την Ουκρανία. Και αυτό διότι
είναι ανοικτό το ενδεχόμενο να πληρώσει η Γερμανία το μεγαλύτερο
κόστος, χωρίς να υποτιμώνται οι ζημιές εκείνες που θα έχουν οι άλλες
ευρωπαϊκές χώρες και οι ΗΠΑ.

Το ερώτημα δεν είναι μόνο να αποτραπεί η κλιμάκωση της κρίσης, αλλά
κατά πόσο η ίδια η ΕΕ θα παραμένει ενωμένη στο θέμα της Ουκρανίας, εάν
η κρίση συνεχιστεί. Ή εάν θα παραμείνουν στην ίδια γραμμή ΕΕ και ΗΠΑ,
ειδικώς εάν οι Αμερικανοί προχωρήσουν σε κλιμάκωση των κυρώσεων σε
οικονομικό και εμπορικό επίπεδο. Εάν συμβεί κάτι τέτοιο, θα είναι
βούτυρο στο ψωμί του Πούτιν. Όπως ήταν και η όλη διαχείριση της κρίσης
από τη Δύση, που έδωσε την ευκαιρία στον Ρώσο Πρόεδρο να ενσωματώσει
την Κριμαία.

Ανατροπές και ελπίδα

ΕΚΕΙΝΟ πάντως το σενάριο, το οποίο αν και απομακρυσμένο θα φέρει
ανατροπές στον ευρωπαϊκό χώρο, είναι μια σταδιακή ενδεχόμενη συμμαχία
Ρωσίας - Γερμανίας, ως αποτέλεσμα εξαρτήσεων και αλληλεξαρτήσεων και
αποφυγής παραπέρα κόστους και κρίσεων. Άλλωστε, το ζητούμενο σήμερα
είναι η εκτόνωση της κατάστασης και όχι η δημιουργία συνθηκών ακόμη πιο
χειρότερων από τις τρέχουσες. Και η Κύπρος, επειδή είναι δεμένη με τη
λογική των εξαρτήσεων και των αλληλεξαρτήσεων, θα ήταν δυνατό να
συμπλεύσει με τη γερμανική πολιτική, όπως συνέβη στο τελευταίο
Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Ορθώς αποκλείεται η στρατιωτική επιλογή από τη
Δύση, διότι θα καλλιεργήσει συνθήκες Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, κατ'
ελάχιστον σε στρατιωτικό συμβατικό επίπεδο.

Και ως εκ τούτου, η αποκλιμάκωση μπορεί να προκύψει μέσω διαλόγου,
εφόσον η Δύση αποδεχθεί τις λανθασμένες της επιλογές. Σε αυτόν τον
διάλογο, μικρά κράτη όπως η Κύπρος, η οποία διατηρεί άριστες σχέσεις με
τη Μόσχα, θα έπρεπε ήδη να είχε αναλάβει διαμεσολαβητική πρωτοβουλία
στο πλαίσιο της ΕΕ, για να κερδίσει διεθνή εκτίμηση και να περιορίσει,
αν όχι να εκμηδενίσει, το όποιο πολιτικό κόστος. Όπως επίσης θα έπρεπε
να εκμεταλλευτεί η Κυβέρνηση και το κομματικό σύστημα την κρίση στην
Ουκρανία, για να θέσει το Κυπριακό και διεθνώς και εντός της ΕΕ ως
εισβολής κατοχής και με κυρώσεις κατά της Τουρκίας.

Όμως, μια τέτοια διαδικασία είναι βραχυκυκλωμένη από την εν εξελίξει
φόρμουλα των συνομιλιών, που επιτρέπει στην Τουρκία να τη βγάζει καθαρή
και να θέτει ως βάση των συνομιλιών τον πάγιο στρατηγικό της στόχο,
όπως σχεδιάστηκε με τους Βρετανούς από το 1956 για να διχοτομηθεί η
Κύπρος, στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ενώ αυτό
το οποίο θα έπρεπε να είχαμε πράξει είναι την προβολή της εναλλακτικής
πρότασης για τη διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στη ζωή επί τη
βάσει του κοινοτικού κεκτημένου, που προνοεί με την απόφαση τής 21ης
Σεπτεμβρίου ότι η Τουρκία οφείλει να αναγνωρίσει την Κυπριακή
Δημοκρατία, διαφορετικά δεν θα προχωρήσει η ενταξιακή της πορεία.

Ειδικότερα, όμως, επειδή περί ισχύς ο λόγος, θα έπρεπε ήδη να είχαμε
κλείσει τη στρατηγική συμμαχία με το Ισραήλ και να είχαμε προχωρήσει σε
αίτηση ένταξης στο ΝΑΤΟ. Διότι ούτε το ΄74 η Κύπρος θα δεχόταν τουρκική
εισβολή εάν ήταν στο ΝΑΤΟ, αλλά ούτε και η Ουκρανία θα έχανε την
Κριμαία εάν είχε ισχύ, εάν είχε εσωτερική συνοχή, εάν δεν κυβερνούσε η
διαφθορά και αν είχε ηγεσία σοβαρή να δημιουργήσει αξιόπιστες
συμμαχίες, αντί με την τελευταία «επανάσταση» να προκαλέσει την τύχη
της.

Χωρίς λοιπόν ισχύ και ρεαλισμό, χωρίς σοβαρότητα και συμμαχίες, εάν η
Ουκρανία έχασε την Κριμαία και εμείς το 1974 την Κύπρο, τώρα θα
κινδυνέψουμε να βάλουμε την Τουρκία συγκυβερνήτρια σε ολόκληρο το νησί,
να καταστήσουμε εαυτούς οικονομική της αποικία. Και το χειρότερο, να
τεθεί η ελπίδα του φυσικού αερίου υπό τον δικό της γεωπολιτικό και
γεωστρατηγικό έλεγχο. Είναι δε, κοινή λογική ότι μακράν από λανθασμένες
επιλογές και χωρίς λαϊκισμούς, αλλά με σύνθεση πολιτικών επιλογών να μη
σκοτώσουμε την ελπίδα, παραμόνο να την κρατήσουμε ζωντανή μαζί με την
Κυπριακή Δημοκρατία.